|
Mecbur değildin gitmeye
Beni böyle sersefil etmeye
Mecbur değildin ayrılığa
Yüreğimi parçalamaya...
Mecbur değildin...
"Sen değilmiydin hep şöyle diyen" diyerek başlamıycam bu yazıma. Bu yazımda sözlerden bahsetmiycem merak etme. Nasılsa hepsi senin için ağızdan çıkan önemsiz şeyler,
Öyle değilmi?
Ayrılığı getiren saatlere lanet okuyorum artık. Kadere isyansa isyan. Adını sen koy işte..
Hayallerim vardı benimde.. seninkiler gibi, herkesinki gibi. Suya düşenlerden bahsetmiyorum. Hala gökyüzünde gezenleri söylüyorum..
Umutlarım vardı benimde.. Seninkiler gibi, herkesinki gibi. Yitirilenlerden bahsetmiyorum. Hala içimde koşup oynayanlardan söz ediyorum.. Cam kırıklarım yüreğimi kanattı sen gittikten sonra. Hayat ikiye bölündü;
Senden önce, Senden sonra...
Dün bi arkadaşım sarıldı boynuma.
Sevilmeye bu kadar ihtiyacım olduğunu
O anda anladım işte.
Ve bişeyi daha anladım;
"Sen beni hiç sevmemişsin...'
Cana kıymak düşüncesi beynimi
Kemiriyo sokaklarda.
Her gelen arabaya cellat gözüyle baktınmı sen hiç?
Veya her ağacta kendini gördünmü
Boğulmak üzereyken?
Kolay olanının kaçmak olduğunu öğretti
Annem bana.
Önemli ve zor olanı ise yaşamakmış..
Peki hergün ölüp ölüp dirilmek nedir anne? dedim.
Sustu...
Ilk defa annem sustu...
"Yeni bi başlangıç yap" dedi eş dost.
"Başladığımı bitirimedim ki' dedim..
Yine sustu.
Hayatta susmuştuya hani,
Dayanamadım artık bende sustum.
Ne soruyorum nede cevap veriyorum.
Sadece böyle arada bir
Sessiz çığlıklarımı kağıda döküyorum...
| 