Gece Gözlüm

Gidiyorum bu şehirden...

Alaca kanranlıkla birlikte

Yola cıkıyor acılarım...

 Yalnızlığımıda aldım koluma...
Bir o bırakmadı zaten beni;

Birde senli düşlerim...

Hatırlarmısın

Bu şehri sevmiyorum

Derdim sana hep.

Bu şehri "Sen" sevdirmiştim bana...
Şimdi yoksun en başta olduğu gibi

Yalnızım yine bu şehirde...

Anılarım ve Yalnızlığım...

Bir onlar bırakmadılar beni...
Her düştüğümde Sen tuttun elimden,

Yani senli düşlerim tuttu elimi...

 En karanlık gecelerde hatıralarım

Aydınlattı odamın zifiri karanlığını..
Yokluğun acıtsada canımı,

Sevdan sarıyordu yaralarımı...

Ama sen bilmiyordun..
Aslında Sen Seni

Sevdiğimide bilmiyordun...

Bilmek istemiyordun,

Kabul etmiyordun...

Sen var olmamıştın hiç bende....

Bir boşluktu sevdiğim,

Dipsiz bir kuyu, karanlık bir girdaptı...
Bigün geldiğin gibi gitmiştin

Sessiz sedasız ve habersiz..

Bir haber beklemek

Aptallıktı biliyorum...

Hiç habersiz gelişin gibi

Habersiz gidişini bilmeliydim...
Ve biliyordum...
Bilmek neyi değiştirdi ki?
Hiç koca bir Hiç...

Hiç bir şeyi değiştirmedi...
Gelmiştin Sevmiştim...
Burdaydın Seviyordum...
Gittin ve ben hala Seviyorum....
Yanımda değilsin biliyorum ama

 Yüreğimdesin...

Ben bununlada yetiniyorum...
Sen Elindekiyle,

    Sana Kalanla Yetinmek

      Ne Demek Bilirmisin?

Suskunluğum

Kabullendiğimden değil herşeyi...
Tam tersine öylesine yoğun ki öfkem...
Bıraksam siler süpürür biran da herşeyi...
Fakat isyan etmeyeceğim sana...
İnadına susacağım sabırla

Taki..

Taki...
Lanetlerin, küfürlerin ve nefretin...
Hükmünün qeleceği zamana dek...
Biliyorum şuan boşuna olur

Bunları haykırmak sana...
Anlamazsın ve yine biliyorum...
Birqün qelecek zaman

Haykıracak herşeyi...
Ve o qün qelip anladığında

Herşeyi birer birer...
Ve pişmanlık şarabını

Içtiğine yudum yudum...
İşte o zaman dikileceğim karşına...
Bir tek kelime etmeden

Ezer bakışlarla...
Hesabını soracağım birer birer herşeyin...
Sen kahroldukça

Ben bakacağım suskunca...
Ümitleneceksin suskunluğumdan

Anladım hatamı...
Üzqünüm,

Affet qel diyeceksin...
Uzatacaksın ellerini titreyerek ve keşkeler...
Çare olmayacak sana...
Bu hesap işte o qün kapanacak...
Ve ben bir daha ardıma bakmadan...
Dönüp qideceğim usulca...
Ve inan benim azabım

       O qün bitecek...
Ve senin ki başlayacak......

       Mecbur değildin gitmeye
           Beni böyle sersefil etmeye 
               Mecbur değildin ayrılığa 
       Yüreğimi parçalamaya...

          Mecbur değildin...

"Sen değilmiydin hep şöyle diyen" diyerek başlamıycam bu yazıma. Bu yazımda sözlerden bahsetmiycem merak etme. Nasılsa hepsi senin için ağızdan çıkan önemsiz şeyler,

Öyle değilmi?
Ayrılığı getiren saatlere lanet okuyorum artık. Kadere isyansa isyan. Adını sen koy işte..
Hayallerim vardı benimde.. seninkiler gibi, herkesinki gibi. Suya düşenlerden bahsetmiyorum. Hala gökyüzünde gezenleri söylüyorum..
Umutlarım vardı benimde.. Seninkiler gibi, herkesinki gibi. Yitirilenlerden bahsetmiyorum. Hala içimde koşup oynayanlardan söz ediyorum.. Cam kırıklarım yüreğimi kanattı sen gittikten sonra. Hayat ikiye bölündü;

Senden önce, Senden sonra...
Dün bi arkadaşım sarıldı boynuma.

Sevilmeye bu kadar ihtiyacım olduğunu

O anda anladım işte.
Ve bişeyi daha anladım;

"Sen beni hiç sevmemişsin...'
Cana kıymak düşüncesi beynimi

Kemiriyo sokaklarda.

Her gelen arabaya cellat gözüyle baktınmı sen hiç?

Veya her ağacta kendini gördünmü

Boğulmak üzereyken?
Kolay olanının kaçmak olduğunu öğretti

Annem bana.

Önemli ve zor olanı ise yaşamakmış..
Peki hergün ölüp ölüp dirilmek nedir anne? dedim.

Sustu...

Ilk defa annem sustu...
"Yeni bi başlangıç yap" dedi eş dost.

"Başladığımı bitirimedim ki' dedim..

Yine sustu.

Hayatta susmuştuya hani,

Dayanamadım artık bende sustum.

Ne soruyorum nede cevap veriyorum.

Sadece böyle arada bir

Sessiz çığlıklarımı kağıda döküyorum...

Kapatmıştım kalbimin kapılarını
Ama sen geldin araladın
Bıkmıştım bu zalim yalan hayattan
Beni sen hayat bağladın
Bilmezdim bir daha bir daha

Seveceğimi...
Yine öğrettin bana sevmeyi
Yeniden doğdum sende

Öğrendim yürümeyi
Ne olur bırakma ellerimi
Yalnızlıktı sensizken tek yoldaşım
Gecelerse arkadışım
Neredeydin bu güne dek

Beni bulmadın
Oysa ben seni hep aradım
Bilmezdim bir daha bir daha

Seveceğimi
Yine öğrettin bana sevmeyi
Yeniden doğdum

Sende öğrendim yürümeyi
Ne olur bırakma ellerimi
Bugüne dek hep keşke diyip durdum,
Her yeni başların sonunda

Yine aynı kelime
Keşke,
Yanılgılar içinde büyüdüm
Yanlış insanlar,

Yanlış yüzler,

Yanlış aşklar
Evet kapatmıştim  

Kalbimin kapılarını
Ama sonra sen çıktın karşıma
Bunu sen kalbime girince anladım
İşte yeni bir başlangıç daha
Ama bu sefer eminim
Bu sefer keşke demicem
Yıllar sonra senin için

Söylediğim tek şey

 İYİKİ olacak
Bilmezdim bir daha bir daha

Seveceğimi
Yine öğrettin bana sevmeyi
Yeniden doğdum

Sende öğrendim yürümeyi
Ne olur bırakma ellerimi...